NEWTON FAULKNER WIL FUN
Interview met Newton Faulkner
De shows van Newton Faulkner zijn in Engeland steevast uitverkocht en zijn debuutalbum Hand Built by Robots is nu ook in Nederland verkrijgbaar. Hoogste tijd dus, voor een onderonsje met de jonge muzikant.
“Het kan nog wel even duren hoor: als die eenmaal bezig is over zijn gitaar...”. Een crewlid wijst met zijn duim naar het achterhoofd van een jongen met lang, rossig rastahaar die aan een tafeltje verderop nog met een andere interviewer bezig is. Wanneer surferdude Newton Faulkner eindelijk klaar is komt hij aangesloft met zijn gitaar. “Moet die mee?” Ik antwoord dat het niet per se nodig is, maar Newton is het er niet mee eens. Toch maar mee, dan.
Zijn gitaar is niet eens zo heel interessant. Goed, hij heeft dan wel een speciale manier van spelen, tapping genaamd, maar er zijn wel meerdere jongens met een handig gitaarspel en lekkere nummers. Interessanter is de snelheid waarmee de piepjonge Newton (1985) naam heeft gemaakt in zijn thuisland Engeland. Zijn zonnige album Hand Built by Robots heeft daar inmiddels meer dan één miljoen exemplaren verkocht.
Jouw album heeft een interessante titel. Aan de ene kant ‘handgemaakt’ dat je associeert met noeste mensenarbeid en aan de andere kant ‘door robots’ wat weer massaproductie suggereert. Kun je hem uitleggen?
“Het is een uitdrukking die ik interessant vond klinken. Ik vond het in een boek genaamd Freakonomics, dat ik een tijdje terug heb gelezen. Het bleef maar in mijn hoofd spoken, dagen achter elkaar. Toen had ik een titel voor mijn album nodig en hoe meer ik erover nadacht, hoe beter het klikte. Ik zie het als commentaar op wat ik doe: mijn werk heeft een akoestische feel, vooral op het podium, maar ik ben erg beïnvloed door elektronische muziek.”
Heb je voorbeelden van die invloeden?
“Nou, Massive Attack is een goed voorbeeld...”
Vanwege de Teardrop-cover op je album, natuurlijk...
(Glunderend) “Juist. Maar ik ben ook fan van Cornelius, uit Japan. En ik laat me ook beïnvloeden door hiphop-beats. Dat hoor je denk ik wel een beetje terug in mijn muziek.”
Grappig eigenlijk: elektronische muziek is vaak klinisch en kil, terwijl jouw muziek veel warmer overkomt.
“Weet je? Eigenlijk maakt het niet uit waar de muziek vandaan komt. Het gaat mij om de melodie. Tegenwoordig maak je met computers net zulke mooie melodieën als met bijvoorbeeld een akoestische gitaar. Het gaat om wat je hoort, niet hoe je het maakt. De warmte moet je zelf brengen.”
Is dat ook de boodschap van jouw album: de warmte moet je zelf brengen?
(Lacht) “Mijn boodschap verandert aldoor, er zit zoveel van mezelf in dit album. Ik heb de liedjes op verschillende momenten in mijn leven geschreven, vandaar. Er is niet echt één grote, bewust gekozen overkoepelende boodschap, just fun.”
De kern van jouw album lijkt het nummer People Should Smile More te zijn: mensen zouden meer moeten lachen, ook al zit het even tegen. Klopt dat?
“Ik heb dat liedje geschreven op een dag dat ik er even helemaal doorheen zat. Ik was werkelijk pissed off. Destijds moest ik nog mijn eigen apparatuur meeslepen in de metro’s van Londen. Ik wilde gewoon vriendelijk zijn, ik liet mensen voorgaan in plaats van dat ze op mij moesten wachten. Maar hoe meer behulpzaam ik dacht te zijn, des te geïrriteerder de mensen reageerden, zo van: ‘fuck off!’ De wereld zou er inderdaad zonniger uitzien als mensen gewoon maar eens begonnen met een glimlach.”
Dat is dus je inspiratie? Hoe schrijf je je liedjes eigenlijk?
“Meestal ontstaan ideeën tijdens het touren, dan ben je echt in het veld, maak je dingen mee. Natuurlijk moet je ook de discipline hebben om het helemaal af te maken, dat gebeurt meestal thuis.”
Ben je dus ook liever on the road?
“Zeker weten! Daar is het allemaal mee begonnen. Mensen zagen me, vonden het blijkbaar leuk en raadden me bij vrienden aan die dan weer... nou ja, je weet hoe dat gaat. Het is de ruggegraat van alles wat ik doe en tot nu toe heb gedaan.”
Wat was de eerste artiest die je zag optreden waardoor je dit werk ook wilde doen?
“Die heb ik niet, denk ik. Er was niet echt een bepaald moment. Niet dat ik Jimi Hendrix op tv zag spelen en dacht: dit wil ik ook! Ik rolde er als het ware in. Speelde wat, volgde gitaarlessen, daarna de gitaaracademie... Muziek was er gewoon altijd.”
En die plotselinge beroemdheid nu, beperkt dat het gewone spontane spelen niet heel erg?
“Nee hoor, niet per se. Wat ik in ieder geval niet meer doe is recensies lezen. Ik las er eentje van een criticus die heel enthousiast was en ook helemaal begreep waar het om ging. Een ander vond het helemaal niets. Het zal wel ergens in het midden zitten. Ik lees ook geen interviews van mijzelf meer, want dan ga ik voortaan alleen maar op mijn woorden letten.”
Dus dit interview ga je ook niet lezen?
(Lacht) “Als het in het Nederlands is, zal ik je sowieso moeten teleurstellen...”
Copyright © CJP.nl / Mark Sluymers, 16-01-2008