SCHERP MAAR KARIKATURAAL

Hot Kid - Elmore Leonard

“Ik trek mijn wapen alleen om iemand dood te schieten”, is het motto van de ambitieuze U.S. marshall Carl Webster. Met dit zinnetje en het doodschieten van de beruchte bankovervaller Emmet Long wordt hij tot held verheven door de Oklahomaanse sensatiepers.

In de jaren dertig is er in Oklahoma behoefte aan een revolverheld, want het is er niet pluis: bendes bankovervallers in maatpak met gleufhoed struikelen over elkaar, doden vallen bij bosjes en samen met de Ku-Klux-Klan houdt een corrupte federaal agent er een grote opruiming. Maar Carls grootste tegenstander is Jack Belmont, een rijkeluiszoontje dat maar wat graag Staatsvijand Nummer Eén wil worden. Deze boef treft het niet, want Carl is net hard op weg de beroemdste Amerikaanse marshall te worden. Beiden zullen niet rusten voor één van hen het loodje heeft gelegd.

GEEN SCHRAMMETJE

De schrijver van dit kat-en-muisspelletje, krasse knar Elmore Leonard (1925), heef een rijk oeuvre aan misdaadboeken vol gepend. Hij heeft een eigenzinnige stijl ontwikkeld die door critici als laconiek en loeihard wordt omschreven. Quentin Tarantino aanbidt zijn werk; eerder verfilmde hij al Leonards Jackie Brown. Leonard schrijft graag over gemankeerde mensen en vermengt actie met cynische, afgemeten dialogen.

Hij maakt daarbij gebruik van sterk aangezette karakters, die in dit geval iets té sterk zijn uitgevallen. Hot Kid wordt namelijk nooit écht spannend, omdat Carl wordt neergezet als de absoluut onverslaanbare held. Carl is zelfverzekerd, ontkomt uit schietpartijen zonder maar een schrammetje op te lopen en redt links en rechts wat gangsterliefjes. Aan de andere kant blunderen de bad guys wat af. Het is wel duidelijk wie er hier aan het langste eind gaat trekken.

VERMAKELIJK, MAAR KARIKATURAAL

Dat levert een actieboek zonder verrassingen op. De stijl van Leonard is weliswaar scherp, maar ook heel erg karikaturaal. Alle personages lijken een beetje op Carl of Jack. Zelfs de vrouwen — die overigens voornamelijk in teddy’s rond paraderen — kijken niet op een moord meer of minder. Dat is leuk en aardig, maar redenen wáárom Jack en Carl ondertussen zo lijnrecht tegenover elkaar komen te staan blijven wat vaag. En daar wringt de schoen uiteindelijk: vermakelijke actie, maar weinig diepgang.

<< vorige | portfolio | volgende >>