BREEK TOCH LOS

Hoofd - Ro Theater

Lekker hoor: ben je net druk bezig geweest met je zoektocht naar je unieke zelf, komt ene Jetse Batelaan je vertellen dat het individu helemaal niet bestaat. “Godzijdank zijn we allemaal hetzelfde!”

Batelaan regisseert Hoofd, een voorstelling over levensechte mensen. Het decor is een ziekenzaal. Vijf acteurs staan met rood doorlopen traanogen aan een ziekbed. Ze weten niet zo goed wat ze met de situatie of met elkaar aanmoeten. Dus plukken ze maar aan het beddengoed dat allang gladgestreken is. Of ze beginnen verplichte, maar halfslachtige gesprekken met elkaar: “Hoe gaat 'ie?” “Ja, wel goed eigenlijk...”

Veel tekst hoeven de acteurs niet te onthouden. Maar ze zijn wel bedreven in levensecht mime en het ’kleine acteren’. Met duidelijk herkenbare blikken en bewegingen beelden ze op subtiele wijze even zo herkenbare emoties uit. Kijken naar Hoofd is daarom een beetje pijnlijk. Maar dat geeft niet, volgens Batelaan, want “we kunnen het geen van allen”. Gelukkig maar, kunnen we toch een beetje lachen om onze eigen knulligheid. Stiekem dan.

Maar ondanks dat het spel gruwelijk herkenbaar en daardoor een tikkeltje gênant is, verwacht je als publiek toch een bepaalde wending. De poppen die de acteurs op hun schouders dragen hebben iets absurdistisch, maar je wilt meer. Een onverwachte gebeurtenis die alles op z’n kop zet of een acteur die losbreekt uit zijn kleinburgerlijke keurslijf. Zo ver laat Batelaan het verhaal niet gaan. Dat houdt de spanning weliswaar tot het einde toe vast, maar achteraf gezien is dat ook een beetje saai.

<< vorige | portfolio | volgende >>