VERKLEEDPARTIJTJE

Interview met Ennio Marchetto

“Het hoofdgat is veel te groot.” En om dat te bewijzen steekt Ennio Marchetto zijn eigen hoofd door het gat dat gemaakt is in de poster van zijn papieren Marilyn Monroe-creatie. Hij kan het weten, want hij voert zijn one-man-living-cartoon-factory show inmiddels al jaren op. Al sinds 1989 verandert de Italiaan op het podium met behulp van een supersnelle origamiverkleedtechniek van Whitney Houston naar Tina Turner en van Amy Winehouse naar... ja, naar wie eigenlijk niet?

Hoe ontwikkel je een creatieve show als die van jou?

“Ik doe deze show al twintig jaar. Mijn eerste karakter was Marilyn Monroe. Ik had destijds een hele mooie droom over haar: ze liep op wolken gekleed in papier. Toen ik wakker werd ben ik aan de slag gegaan en toen had ik mijn eerste kostuum. Dus zij zit altijd in de show, ze is een klassieker. Mona Lisa trouwens ook. Inmiddels heb ik bij elkaar zo’n driehonderd verschillende karakters, waarvan ik er per show zo’n vijftig doe. En eigenlijk verandert mijn show voortdurend. Nu is Amy Winehouse bijvoorbeeld heel populair. Iets met punk doe ik nu bijvoorbeeld niet, omdat er niet één goed punkliedje actueel is.”

Maar hoe kwam je er op om juist met papier en karton te gaan werken? Dat is toch best delicaat materiaal?

“Ik wilde iets anders doen dan anderen. En ik wilde vooral iets grappigers doen. Ik heb een tijdje in een café gewerkt en daar zag ik veel travestietenacts. Het was allemaal mooi en ik had het ook kunnen doen, maar ik realiseerde me dat ik iets uniekers wilde, iets wat nog niet vertoond was.

De kostuums gaan eigenlijk best lang mee, zo’n honderd voorstellingen halen ze met gemak. Ja, soms moet er wel wat gerepareerd of schoongemaakt worden. Ze moeten ook droog opgeslagen worden. Openlucht optredens zijn wat dat betreft een ramp: als het waait en dergelijke. Dat doe ik dit jaar dus ook niet meer, hoewel veel festivals in Italië in de open lucht plaatsvinden.”

Werk je alleen of zit er een heel team achter?

“Het idee is van mij, maar ik werk samen met een Nederlandse man uit Roosendaal, Sosthen Hennekam. Je moet hem echt noemen, dat vindt hij leuk. Ik ontmoette hem bij één van mijn eerste shows. Hij is heel creatief en hij ontwerpt de papieren en kartonnen kostuums voor mijn shows. Het is een wisselwerking, we inspireren elkaar. We werken nu al vijftien jaar samen.”

Waar haal je je inspiratie vandaan?

“De karakters moeten in één keer herkenbaar zijn, want ik gebruik maar een paar stukken papier om iets neer te zetten. Ik zou jou bijvoorbeeld in een karakter om kunnen vormen, maar ik zoek juist iets herkenbaars en grappigs voor een grote groep, dus het moet uit de actualiteit komen.

Soms mislukt een personage ook gewoon, hoor. Dan gaat die weer even terug naar de tekentafel of we laten hem met rust. Misschien komen we er later dan op terug. En soms ontstaat een nieuw karakter gewoon uit een al bestaand succesvol karakter. En soms kan dat gewoonweg niet. Edith Piaf bijvoorbeeld is zó sterk, die moet gewoon op zichzelf blijven staan.”

Je parodieert ook lokale beroemdheden uit het land waarin je optreedt. Hoe kom je daarop?

“Vaak vraag ik aan de producenten in het land waar ik kom wie op dat moment enorm in de belangstelling staat. En voor Nederland heb ik natuurlijk Sosthen. Ik doe ook wat bekende Nederlanders in mijn show hier, maar ik wil eigenlijk niet verklappen wie. Toen ik vanochtend opstond was ik een beetje bang omdat ik de Nederlandse liedjes ook moet playbacken. Ik heb niet zoveel tijd gehad om te repeteren en te checken bij Sosthen of het goed was. Ik had maar een weekje omdat hij naar Los Angeles moest.”

Is het puur entertainment of probeer je ook een politieke boodschap in je show te verwerken? Je parodieert bijvoorbeeld Fidel Castro en Madonna met adoptiekindje uit Malawi...

“Hm ja, eigenlijk is het gewoon puur entertainment. Ik draag geen enorme boodschap uit. Ik laat de paus in Fidel Castro veranderen omdat die toevallig een historische ontmoeting hadden een tijd terug. Dat kindje bij Madonna, dat is gewoon actueel én herkenbaar, daarom voeg ik het toe.”

Is dit nu een droom die is uitgekomen?

“Dat vind ik moeilijk om te zeggen. Ik ben in Venetië geboren en getogen en daar heb je het jaarlijkse carnaval. Maar als ik in Rome was opgegroeid, waar je dat niet hebt, was het misschien allemaal heel anders gelopen. Ik krijg wel een hoop energie van een enthousiast publiek, zoals gisteren bij de opnames van Raymann is Laat. Soms verlies ik dan ook de controle over mezelf en mijn karakters. Ik ben dan erg geneigd om over de top te gaan.”

Ennio Marchetto
t/m 25 november in Nederland
Meer informatie: enniomarchetto.com

<< vorige | portfolio | volgende >>