DEUS GAAT NIEUW TIJDPERK IN

Interview dEUS

Na het neerslachtige album Pocket Revolution uit 2005 wilde de Belgische rockband dEUS het over een andere boeg gooien. Eerste stap: een eigen studio bouwen en deze Vantage Point dopen. Het eerste album dat in deze studio is opgenomen krijgt vanzelfsprekend dezelfde naam. Drummer Stéphane Misseghers: “Vanuit deze strategische uitvalsbasis gaan we een nieuw tijdperk tegemoet met de band.”

Is er een verschil tussen het werken aan Pocket Revolution toen en Vantage Point nu?

“De repetitietijd voor Pocket Revolution was een miserabele tijd: mensen kwamen en gingen weg en kwamen weer terug... en gingen weer weg. Dat is nu voorbij. Vantage Point voelt daarom veel positiever aan dan Pocket Revolution. We beschouwen dit album als precedent voor een volgende plaat, waar we ook sámen meer voor willen gaan schrijven. We willen ons meer richten op het zijn van een five piece band. Ik ben heel tevreden over deze plaat. Elk nummer is een potentiële single en dat zeg ik zonder te willen overdrijven. Dat komt ook door de producer: een Engelsman.”

Omdat hij Engels is?

“Ja, die Engelsen hebben nog altijd een ongelooflijk te bewonderen gevoel voor het ‘liedje’. Hij werd in het begin wel overdonderd door de hoeveelheid ideeën die wij hadden. Je weet wel: “too much information!” Maar wij zeiden: “that’s what we do.” Hij heeft die overdaad wel ruimschoots rechtgetrokken door zich puur te concentreren op het liedje.”

Een duidelijke meerwaarde dus, zo’n producer die er bovenop zit?

“Het is altijd goed om iemand erbij te hebben. Een buitenstaander met een andere visie. Wat ook nog een verschil is met het vorige album: door allerlei omstandigheden hebben we teveel geld aan dure studio’s uitgegeven. We dachten: we bouwen zélf een studio. En die noemden we Vantage Point, het album is daarnaar vernoemd.”

Vanwaar eigenlijk die naam?

“Het betekent zoiets als ‘uitvalsbasis’ of ‘punt van waaruit je vertrekt’. Vanaf een vantage point kun je alles overzien. Vanuit deze strategische uitvalsbasis gaan we een nieuw tijdperk tegemoet met de band.”

Is dat ook hét grote thema van de plaat: een nieuw begin?

“Poeh! Thema’s! Ik ben echt niet bezig met de teksten, dat is altijd Tommies (Tom Barman, de zanger/gitarist – red.) ding geweest. De plaat die we maakten met Pocket Revolution was bij tijd en wijle neerslachtig, dat wel. Dat wilden we rechtzetten. Destijds wilden we Pocket Revolution live opnemen, in twee maanden. Dat werd anderhalf jaar. Met het ontstaan van onze eigen studio hebben we de testosteronplaat kunnen maken die we eigenlijk moesten maken met Pocket Revolution. Geen slecht woord over die plaat, hoor. Maar Vantage Point is onze we-want-to-get-it-on-plaat. En nu willen we, vanuit deze basis, meer samen schrijven en experimenteren. Dat is één. Voor de rest is romantiek ook een groot ding op de nieuwe plaat. Bijvoorbeeld het nummer The Architect, een filosofisch nummer. Het begint heel treurig, maar wordt wel iets positiefs.”

Samenwerken lijkt ook een thema op het nieuwe album. Hoe is de samenwerking met Karin Dreijer Andersson (The Knife) en Guy Garvey (Elbow) tot stand gekomen?

“Bij de nummers waarop zij meezingen misten we eerst iets. We wilden voor Slow een soort Echo & The Bunnymen-sfeer creeëren. We hadden een ijzige, vrouwelijke stem nodig en tja, dan kom je al gauw terecht bij Karin. Ze had al eens in een interview over dEUS gesproken, dus we hadden een ingang. Ik geloof dat Tommie haar gewoon heeft gebeld of gemaild. Ze is toen een dag naar de studio gekomen en binnen twee uur stond het erop. We hebben haar opnamesessie gefilmd, maar ik ben bang dat we meer muur of glas hebben gefilmd dan Karin, zo onder de indruk waren we, ha ha!”

“Guy Garvey kennen we al langer. Hij is geen echte vriend of zo, maar we hebben wederzijds respect voor elkaar. We hebben hem ook gebeld en hem het nummer gestuurd dat hij in zijn studio heeft opgenomen. We waren op zoek naar een superromantische sfeer. Haast naar het onbereikbare toe, zeg maar. Met Tommies stem alleen was het niet zwaar genoeg; er moest wat kracht bijgezet worden. Het liedje is uiteindelijk geen ironie of kitsch geworden, maar écht een ode aan de romantiek en actrice Maria Schneider. Zij straalt de eeuwige jeugd uit, het onbereikbare.”

Toch is er wel wát ironie ingeslopen. In Popular Culture trekken jullie stevig van leer tegen de populaire cultuur...

“Het is ironisch omdat het in feite gaat over de jongere generatie, voor wie alles wordt bepaald door de media. Iemands persoonlijkheid wordt a priori gevormd door de mediatoevoer. Maar tegelijk maken wij als band ook deel uit van die cultuur. Dat is echt het eerste én laatste ironische nummer in het repetoire van dEUS. Bij ons is dat geen gangbare situatie, maar voilà.”

dEUS - Vantage Point
Release: 21/4/2008

<< vorige | portfolio | volgende >>